Zjarret në natyrë po shfaqen gjithnjë e më shumë si një kërcënim për produktivitetin bujqësor në të gjithë Ballkanin Perëndimor, ku bujqësia mbetet një burim jetik i jetesës, sigurisë ushqimore dhe qëndrueshmërisë ekonomike rurale. Ndërsa vëmendja shpesh përqendrohet te humbja dramatike e pyjeve gjatë sezonit të zjarreve, dëmet e shkaktuara në tokat bujqësore, pemishtet, vreshtat dhe kullotat meritojnë vëmendje të barabartë, pasi këto humbje ndikojnë drejtpërdrejt në sistemet ushqimore nga të cilat varen komunitetet lokale.

Humbja më e menjëhershme bujqësore nga zjarret në v është shkatërrimi i drejtpërdrejtë i të mbjellave dhe tokës së kultivuar. Zjarret që përhapen nga pyjet ose kullotat përreth drejt zonave bujqësore mund të shkatërrojnë të gjithë prodhimin e një sezoni brenda pak orësh. Ullishtat në zonat bregdetare të Malit të Zi dhe Shqipërisë, vreshtat në të gjithë rajonet e brendshme prodhuese të verës, si dhe pemishtet në të gjithë Bosnjën dhe Hercegovinën dhe Maqedoninë e Veriut, janë prekur nga humbje të konsiderueshme të shkaktuara nga zjarret gjatë sezoneve të fundit të zjarreve. Ndryshe nga kulturat njëvjeçare, të cilat mund të rimbillen vitin pasardhës, kulturat shumëvjeçare, si ullinjtë dhe hardhitë, shpesh kërkojnë vite, ndonjëherë një dekadë ose më shumë, për të arritur sërish kapacitetin e plotë prodhues pas djegies, çka do të thotë se dëmi ekonomik shtrihet shumë përtej sezonit të menjëhershëm. Blegtoria përballet me një sërë rreziqesh të veçanta. Kullotat dhe tokat për kullotje shpesh përfshihen nga zjarret që përhapen me shpejtësi, duke i lënë fermerët pa ushqim të mjaftueshëm për kafshët e tyre dhe duke i detyruar ata të marrin vendime të vështira lidhur me madhësinë e tufës, kostot e ushqimit shtesë ose therjen e parakohshme. Në raste më të rënda, zjarret kanë shkaktuar drejtpërdrejt ngordhjen e bagëtive që nuk kanë mundur të zhvendosen në kohë në vende të sigurta, veçanërisht në zonat e largëta malore të kullotjes, ku sistemet e paralajmërimit dhe rrugët e aksesit janë të kufizuara. Humbja e tokave për kullotje ka gjithashtu pasoja afatgjata, pasi mbikullotja në tokat e reduktuara që mbeten për kullotje mund të degradojë më tej cilësinë e tokës dhe të ngadalësojë rimëkëmbjen ekologjike.

Shëndeti i tokës është gjithashtu një tjetër viktimë e zjarreve në natyrë , me pasoja që shtrihen edhe në sezonet e ardhshme të kultivimit. Zjarret intensive mund të shkatërrojnë lëndën organike dhe jetën mikrobike që e mbajnë tokën pjellore, ndërsa humbja e mbulesës bimore e lë tokën të ekspozuar ndaj erozionit. Reshjet e dendura pas një zjarri mund të largojnë shtresën e sipërme të pasur me lëndë ushqyese, nga e cila varen të mbjellat, çka do të thotë se edhe tokat që nuk janë djegur drejtpërdrejt mund të kenë produktivitet bujqësor më të ulët në vitet pasuese për shkak të erozionit që vjen nga shpatet e djegura aty pranë. Ndikimi ndihet edhe në disponueshmërinë e ujit për ujitje. Zjarret dëmtojnë bimësinë dhe mbulesën pyjore në zonat ujëmbledhëse, të cilat ndihmojnë në rregullimin e rrjedhës së ujit, filtrimin e rrjedhjeve sipërfaqësore dhe ruajtjen e niveleve të shëndetshme të përrenjve dhe ujërave nëntokësore. Kur këto sisteme çrregullohen, fermerët në zonat e poshtme të rrjedhës mund të përballen si me mungesa uji gjatë periudhave të thata, ashtu edhe me rrezik të shtuar për përmbytje gjatë reshjeve, duke krijuar kushte të paparashikueshme për ujitje që e bëjnë më të vështirë planifikimin e një sezoni të kultivimit.

Pasojat ekonomike shtrihen shumë përtej fermave individuale. Ulja e prodhimit bujqësor vendas mund të rrisë çmimet e ushqimeve në rajonet e prekura, të ndërpresë zinxhirët e furnizimit për tregjet lokale dhe prodhuesit e orientuar drejt eksportit, si dhe të dëmtojë stabilitetin e të ardhurave të familjeve rurale që tashmë operojnë me marzhe të ngushta. Për fermerët e vegjël në të gjithë Ballkanin Perëndimor, të cilët operojnë me marzhe të kufizuara, një sezon i vetëm i rëndë zjarresh mund të nënkuptojë ndryshimin midis një jetese të qëndrueshme dhe viteve të rimëkëmbjes financiare.